Πόσο συχνά απολογούμαστε, εξηγούμε, παραπονιόμαστε στη ζωή μας; Πόσο λάθος κάνουμε; Κάποιοι θεωρούν τον εαυτό τους λιγότερο άξιο από τους άλλους, ζουν στον συνεχή φόβο μην πουν ή μην κάνουν το παραμικρό λάθος στις σχέσεις τους, καταρρέουν κυριολεκτικά αν αυτό συμβεί.

Όλες οι σχέσεις έχουν κάτι να μας δώσουν. Σε όλες τις σχέσεις έχουμε κάτι να δώσουμε. Άλλες φορές γίνεται από την καρδιά, άλλες από το εγώ. Κι άλλες φορές σου κλέβουν, αν τους αφήσεις, ή κλέβεις εσύ, αν σε αφήσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν τις λιακάδες, που απέκτησες με τόσο κόπο, σε παρασύρουν στη βροχή τους και σε αφήνουν εκεί, κλέβοντας τον δικό σου φως από τον κόσμο σου.

Θεός ο έρωτας, δε λέω… Όλοι κάποια στιγμή έχουμε πέσει στα δίχτυα του. Κι αφού μας πέρασε το στάδιο, της τύφλωσης και της πλήρους αποβλάκωσης που είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του, είτε συνεχίσαμε να τον απολαμβάνουμε με τη μορφή της συντροφικότητας και της αγάπης, που είναι η καλή πλευρά της εξέλιξής του, είτε προσγειωθήκαμε απότομα κι ακόμα μετράμε τα κομμάτια μας, γνωρίζοντας την άλλη του πλευρά… την όχι και τόσο ρόδινη. Σωστά;

Αν προσπαθήσουμε να τρυπώσουμε σε μια φιλική συζήτηση, θα παρατηρήσουμε ότι σίγουρα ένα απ’ τα μέλη της παρέας αντιμετωπίζει κάποιο θέμα ερωτικής φύσεως. Φυσικά, οι φίλοι μας, οι άνθρωποι που μας αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε και θέλουν το καλύτερο για μας, επιμένουν στο ίδιο τροπάριο: «Να βρεις έναν άνθρωπο να σου αξίζει!»

Κάποιοι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους δίνεις αγάπη, θα συνειδητοποιήσουν πόσα πολλά τους έδινες μονάχα όταν σταματήσεις να τους δίνεις.