Σε σένα Άνθρωπε. Σε σένα και σε μένα απευθύνομαι. Και ερωτώ: «Ένιωσες, αλήθεια, «Ευχαριστώ», για ό,τι καθημερινά σου δίδεται απλόχερα σ’ αυτό το επί γης ταξίδι;»
Κατηγορία: Σκέψεις (Σελίδα 28 από 35)
Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, εγωιστές. Ποτέ δεν παραδεχόμαστε τα λάθη μας. Έχουμε μάθει μία ζωή να ρίχνουμε ευθύνες χωρίς εμείς να αναλάβουμε καμία. Έχουμε συνηθίσει στο να κρίνουμε μόνο τους άλλους, χωρίς να κοιτάμε και λίγο τον εαυτό μας.
Οι ελεύθεροι άνθρωποι είναι εκείνοι που τα χρυσά βραχιόλια στους καρπούς τους δεν είναι στολίδια αλλά δεσμά.
Άνθρωποι που δεν κοιμούνται χωρίς να σας πουν καληνύχτα… που δεν ξεκινούν την μέρα τους αν δεν σας πουν καλημέρα.
Η ηλικία μας δε φαίνεται από τα χρόνια μας. Είμαι σίγουρη πια για αυτό. Έχω δει νέους να νιώθουν γέροι. Έχω δει και γέρους να νιώθουν νέοι. Έχω δει νέους να μην έχουν βρει νόημα στη ζωή τους. Έχω δει ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να κάνουν τη ζωή τους.
Έρχονται κάποιες στιγμές που κάνουμε τον απολογισμό μας. Ο απολογισμός δεν έχει μια μορφή. Μπορούμε να κάνουμε τον συναισθηματικό απολογισμό μας, τον οικονομικό, τον οικογενειακό, εξαρτάται κάθε φορά, έχει πολλές όψεις.
«Όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι είναι φυσιολογικό να νιώθετε κενό και θλίψη».
Είναι γεγονός ότι πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι, όσες θεωρίες κι αν μελετήσει ο νους μας, όσες συμβουλές κι αν ακούσουν τα ώτα μας, όσα «εγώ σίγουρα θα το’ κανα» κι αν πει το στόμα μας, τη δεδομένη στιγμή, καταλήγουμε να τα κάνουμε θάλασσα.
Μάθε να ακούς αυτό που βλέπεις! Μάθε να δέχεσαι και να καταλαβαίνεις τα μηνύματα που σου στέλνουν τα μάτια του κάθε ανθρώπου. Μηνύματα τα οποία με λόγια δεν λέγονται, μόνο μέσω των ματιών είναι πιο εύκολο να σταλούν και να λεχθούν.
