Η ηλικία μας δε φαίνεται από τα χρόνια μας. Είμαι σίγουρη πια για αυτό. Έχω δει νέους να νιώθουν γέροι. Έχω δει και γέρους να νιώθουν νέοι. Έχω δει νέους να μην έχουν βρει νόημα στη ζωή τους. Έχω δει ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να κάνουν τη ζωή τους.

Έρχονται κάποιες στιγμές που κάνουμε τον απολογισμό μας. Ο απολογισμός δεν έχει μια μορφή. Μπορούμε να κάνουμε τον συναισθηματικό απολογισμό μας, τον οικονομικό, τον οικογενειακό, εξαρτάται κάθε φορά, έχει πολλές όψεις.

Ποιος είσαι; Ποια η αξία σου; Ποια η προσφορά, ποιο το έργο σου;  

Μάθε να ακούς αυτό που βλέπεις! Μάθε να δέχεσαι και να καταλαβαίνεις τα μηνύματα που σου στέλνουν τα μάτια του κάθε ανθρώπου. Μηνύματα τα οποία με λόγια δεν λέγονται, μόνο μέσω των ματιών είναι πιο εύκολο να σταλούν και να λεχθούν.

Με τρομάζουν οι άνθρωποι που δεν χαμογελούν…

Είναι τότε που η ίδια η ζωή σε καλεί να την προγραμματίσεις ξανά.

Δεν τον ξέρεις. Δε σε ξέρει ούτε αυτός. Δεν τον ψάχνεις, ούτε βιάζεται να σε βρει. Δε σε φαντάζεται, δεν ξέρεις αν είναι όμορφος ή άσχημος, δε γνωρίζεις αν μοιάζει με όσα έχεις ονειρευτεί. Ούτε σε νοιάζει να μάθεις ακόμα. Φτάνει που ξέρεις πως είναι κάπου εκεί έξω.