Τις θυμάσαι εκείνες τις μέρες. Τις δύσκολες, τις στενάχωρες, που σου έφερναν τεράστια εσωτερική αναστάτωση. Τις θυμάσαι έντονα. Ακόμη και τώρα, όταν το μυαλό σου τις ανακαλεί, σου φέρνουν ταχυκαρδίες, σφίξιμο και μια γεύση πίκρας.
Κατηγορία: Σκέψεις (Σελίδα 26 από 35)
Όταν ήσουν μικρός, σε έλεγαν μικρό.
Δεν μπορούσες να φτάσεις το πάνω ράφι με τα γλυκά, ήσουν μικρός.
Δεν έκανε να ανέβεις στην καρέκλα για να τα κατεβάσεις, ήσουν μικρός.
Δεν έπρεπε να ακούς αυτά που συζητούσαν οι μεγάλοι, γιατί ήσουν μικρός.
Νομίζω ότι πραγματικά πρέπει να σταματήσουμε τα μοιρολόγια για το παρελθόν. Απλά και μόνο η λύπη για το παρελθόν δεν βοηθάει καθόλου αφού έχει συμβεί μια πράξη, μια λέξη, μια συμπεριφορά που ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορούμε να την αλλάξουμε. Η μόνη της ίσως χρησιμότητα είναι να μας δώσει το έναυσμα να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.
Είναι καλύτερο να πάρεις μία λάθος απόφαση στη ζωή σου απ’ το να μην πάρεις καμία απόφαση! Γιατί το να μην πάρεις καμία απόφαση είναι το μεγαλύτερο και το πιο τραγικό λάθος που μπορείς να κάνεις. Ο λόγος; Γιατί θα αποφασίσει κάποιος άλλος για εσένα!
Πρέπει να προσέχετε να μην πέφτετε θύματα της ιδέας ότι δε σας αγαπούν επειδή είστε πολύ από το ένα και όχι αρκετά από το άλλο. Είμαστε μια χαρά έτσι όπως είμαστε. Η ποικιλία είναι ζωή.
Μια ζωή στη δίαιτα. Μια ζωή στη στέρηση. Μια στέρηση που την επέβαλλαν πάντα εκείνα τα πρέπει του κόσμου.
Ο τρόπος με το οποίο βλέπουμε τον κόσμο καθορίζει το πώς ζούμε την κάθε μέρα, το αν όσα μας συμβαίνουν θα μας επηρεάσουν αρνητικά ή θετικά.
Είναι νόμος δίχως παράβαση, πως τα ωραία της ζωής δε χρειάζεται να εξηγούνται πλήρως. Η αποκωδικοποίηση τους, δεν ανέρχεται ποτέ σε επίπεδα «εκατό τοις εκατό», κι αυτό φυσικά γίνεται εξ επί τούτου. Πως αλλιώς θα ήταν τόσο όμορφα, αν ήταν πλήρως κατανοητά, αν ήταν ευκόλως εννοούμενα;
