Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις αγκαλιές και χάδια και να τον φροντίζεις. Για να ξέρει τι επιτρέπεται στους άλλους , όχι λιγότερα, και σε αυτούς να δίνει τα πιο πολλά, τα πιο ιδιαίτερα και τα πιο ξεχωριστά.

Η ευτυχία είναι σιωπηλή. Περπατάει αθόρυβα και μιλάει ψιθυριστά. Δε θέλει να την ακούσει και να τη δει κανείς. Δεν αποζητά το θαυμασμό των αγνώστων, δεν επιδιώκει να τραβάει το θαυμασμό των ανθρώπων. Ζει για εκείνη, υπάρχει για εκείνη και για τον άνθρωπο που τη βιώνει. Δεν έχει αγωνία αν θα την πιστέψει κάποιος, δεν αγχώνεται προκειμένου να πείσει τους άλλους για την ύπαρξή της.

«Πρέπει να αλλάξεις να γίνεις πιο σκληρή σε έναν κόσμο όπου η αθωότητα και η καλοσύνη σπανίζει! Η τιμιότητα είναι είδος προς εξαφάνιση όπως επίσης και η ειλικρίνεια», μου λένε συχνά!

Ξυπνάς, κοιμάσαι, ξαναξυπνάς.Το ενδιάμεσο διάστημα λες ότι ζεις.

Αν γνωρίσεις άνθρωπο που στα δύσκολα δεν θα σου πει «είμαι εδώ» αλλά θα τον βρεις στο πλάι σου όποια στιγμή και να κοιτάξεις, κράτα τον.

Αλίμονο σ’ αυτούς που σκότωσαν μέσα μας την αγάπη. Σ’ όλους αυτούς που αγαπούν μόνο με το μυαλό, την ψυχρή λογική και το χειρότερο, προσπαθούν να κάνουν και τους υπόλοιπους να τους μοιάσουν. Θεέ μου, πες μου, τι αξίζει σε όλους αυτούς τους φονιάδες που ρήμαξαν, ξεπούλησαν, σταύρωσαν, πρόδωσαν, σακάτεψαν, ασέλγησαν, δολοφόνησαν την αγάπη;

Τρέχουν συνέχεια οι άνθρωποι. Τρέχουν όλο και πιο πολύ. Τρέχεις και εσύ μαζί τους.