-
Τούτος ο κόσμος ο σκληρός έχει φτιαχτεί μόνο για ανθρώπους με μπρατσωμένες ψυχές
“Να προσέχεις”, μου ‘λεγε ένας φίλος μου. “Να προσέχεις γιατί δίνεσαι ολόψυχα στους ανθρώπους. Το θεωρείς υποχρέωση και καθήκον απέναντι στην ανθρώπινη ψυχή. Ταυτίζεσαι μαζί τους, ενστερνίζεσαι το πρόβλημά τους. Αλλά αναρωτήσου, πόσοι από αυτούς που τους έδωσες και το τελευταίο κομματάκι ψυχής που σου ‘χει απομείνει θα έκαναν το ίδιο και για σένα;”
-
ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΕ
“Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο.
-
Μην πληγώνεσαι αν δεν σε αγαπούν. Δεν αξίζει
«Να λες στον άνθρωπό σου:«Σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα. Που υπάρχεις, που με βασανίζεις. Με βοηθάς να μαθαίνω να σε συγχωρώ»
-
Ταπεινότητα δεν σημαίνει να έχεις μικρή ιδέα για τον εαυτό σου, αλλά να ασχολείσαι με αυτόν λιγότερο
«Ταπεινότητα δεν σημαίνει να έχεις μικρή ιδέα για τον εαυτό σου, αλλά να ασχολείσαι με τον εαυτό σου λιγότερο» – Σιντ Μπανκς
-
Όταν αποδεχτούμε την απώλεια, θα είμαστε αρκετά δυνατοί να ξεκινήσουμε ένα νέο ταξίδι
Δεν θα επιστρέψουν. Και το συντομότερο που θα το δεχτούμε, το γρηγορότερο θα μπορέσουμε να συμμαζέψουμε τα κομμάτια της καρδιάς μας και να προχωρήσουμε.
-
Το κακό που κάνεις μένει μαζί σου. Το καλό που κάνεις επιστρέφει.
Μια γυναίκα έψησε ψωμί για την οικογένειά της, και άφησε ένα κομμάτι στο περβάζι, για όποιον πεινασμένο περνούσε.
-
Οι “5 καρέκλες”: Ένα νοητικό και συναισθηματικό εργαλείο για καλύτερη επικοινωνία
Η Louise Evans δημιούργησε το μοντέλο των “5 καρεκλών”, που αναφέρεται στις 5 επιλογές που έχουμε όταν αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις και συμπεριφορές. Αποτελείται από 5 καρέκλες, η καθεμία με το δικό της όνομα, χρώμα και ζώο. Οι καρέκλες λειτουργούν ως πυξίδα συμπεριφοράς για εμάς, αντικατοπτρίζοντας τις καθημερινές μας αντιδράσεις και αναγκάζοντάς μας να παρακολουθούμε τι σκεφτόμαστε, τι αισθανόμαστε και πώς συμπεριφερόμαστε ανά πάσα στιγμή.
-
Δεν υπάρχουν άπιαστα όνειρα, μονάχα αδύναμες επιθυμίες
Ζούμε στην εποχή που τα όνειρα σχεδόν απαγορεύονται. Και γυρεύουμε κυρίως την επιβίωση. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μα κυρίως με κοφτές αναπνοές, μισές καρδιές και σπασμένα φτερά. Φοβόμαστε. Για αυτό συμβιβαζόμαστε. Σε πληκτικές εργασίες που προσφέρουν μια κάποια εξασφάλιση, σε οικογενειακές επιχειρήσεις που καθησυχάζουν τις ανασφάλειες και σε προβλέψιμες σχέσεις που φαντάζουν περισσότερο επαγγελματικές συνεργασίες.
-
Οι ελεύθερες ψυχές δε μαντρώνονται, δεν μπαίνουν σε καλούπια.
Οι άνθρωποι δε φυλακίζονται. Ζουν για την ελευθερία τους και παλεύουν για αυτήν. Οι ψυχές τους αναζητούν τη γαλήνη, τη ζεστασιά, την αγάπη μα πιο πολύ να αισθανθούν ελεύθερες. Δε μαντρώνονται σε τοίχους, δε μπαίνουν σε καλούπια και στα πρέπει..
-
Αν δώσουμε στους ανθρώπους μια ευκαιρία, εκείνοι θα μας εκπλήξουν
Περπατάς στους δρόμους της πόλης με το κεφάλι σκυφτό, σαν κάτι να γυρεύεις και από κάπου να τρέχεις μακριά. Για χρόνια τώρα αποφεύγεις να κοιτάς τους άλλους στα μάτια, κλείνεσαι στον δικό σου μικρόκοσμο και απλώς προχωράς. Πότε, άραγε, σταμάτησες να πιστεύεις στους ανθρώπους;
