Category: Μάρω Βαμβουνάκη (page 1 of 5)

Η ΧΑΜΕΝΗ ΓΕΥΣΗ – Μ.Βαμβουνάκη

Αδίκως κάποιοι ιερείς φοβούνται και πολεμούν την ψυχανάλυση, δεν κινδυνεύει η πίστη απ’ αυτήν, αντιθέτως.

 

Συνέχεια

Εγώ πάντως δε χάνω με τίποτα τον Αύγουστο της Αθήνας – Μ.Βαμβουνάκη

Τον Αύγουστο μια ολόκληρη Αθήνα, κάθε ολόκληρη αστική πόλη, ξεχύνεται αλαφιασμένη στα λιμάνια να φορτωθεί με τα μπαγκάζια της στα βαρυφορτωμένα καράβια και να σηκώσουν άγκυρα.

 

Συνέχεια

Τι είναι ο έρωτας – Μ.Βαμβουνάκη

Τι είναι ο έρωτας. Υπάρχει μεγαλύτερο αίνιγμα στους αιώνες των αιώνων; Βγάζει ποτέ πουθενά ικανοποιητικά μια τέτοια κουβέντα; Υπάρχει απάντηση ή ακριβώς, το άλυτο και το αναπάντητο είναι που του χαρίζουν την κοσμογονική ισχύ του; Τη σαρωτική σαγήνη;

 

Συνέχεια

Τρομάζουμε να αλλάξουμε συνήθειες σκέψης – Μ.Βαμβουνάκη

Υπάρχουν ήρωες πια; Υπάρχουν άγιοι μάρτυρες πια; Γεννιέται κάτι τέτοιο κανείς ή γίνεται, εμπνευσμένος από καταστάσεις, που μια μέρα θα περιτυλίξουν σαν σαρκοβόρος κισσός τη ζωή του;

 

Συνέχεια

Amor omnia – Μ.Βαμβουνάκη

Το πρόβλημα της αριστεράς είναι ότι οι περισσότεροι που έγιναν κομμουνιστές το διάλεξαν από μίσος για τους πλούσιους και όχι από αγάπη για τους φτωχούς, έλεγε ο Μαρκ Τουέιν.

 

Συνέχεια

Τα σοβαρά αισθήματα δεν προβάλλονται – Μάρω Βαμβουνάκη

Γνώρισα κάποτε έναν άνθρωπο που διαρκώς συζητούσε για τον άτυχο έρωτά του.

 

Συνέχεια

Πάντα το σκοτάδι και το φως θα παλεύουν ύπουλα – Μ.Βαμβουνάκη

Βιώνουνε μια γενιά νέων ανθρώπων που, μέσα στα όσα λαθεμένα τη βαφτίσαμε, τη δηλητηριάσαμε με «ευκολίες» υλικές και διευκολύνσεις ηθικές που αρρωσταίνουν το μυαλό της.

 

Συνέχεια

Δε διακρίνονται χωρίς εγγύτητα τα πρόσωπα – Μ.Βαμβουνάκη

Μόνο η αγάπη αποκαλύπτει τη μοναδικότητα που όντως είναι ο άλλος. Ο αγαπημένος άλλος.

 

Συνέχεια

Η ευτυχία είναι η εκδίκησή μου – Μ.Βαμβουνάκη

Ένα πρωινό, νιώθοντας αόριστα καλά, επιθύμησα να φτιάξω ένα μήνυμα και να το στείλω σε όλους τους γνωστούς μου που τα νούμερά τους τα έχω περασμένα στο κινητό μου. Αόριστα καλά ένιωθα!

 

Συνέχεια

Με αφορμή την κατάθλιψη – Μ.Βαμβουνάκη

Υπάρχει γενικά μια περίεργη ανησυχία, σχεδόν φοβία, γύρω από την κατάθλιψη. Και ίσως αυτή, η κατάθλιψη, να είναι από τις πιο παρεξηγημένες διαθέσεις της ψυχής. Άλλη μία απόδειξη για το πόσο ο άνθρωπος φοβάται τον πόνο και πόσο αρνείται τούτο το βαθύτατο και σημαντικότατο κανάλι της συνείδησης, της κατανόησης, της ωρίμανσης.

 

Συνέχεια

Older posts