Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που θα αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας είναι το γεγονός ότι ορισμένες φορές θα υπάρχουν άνθρωποι, που δεν θα θέλουν να είναι μέρος της ζωής μας.

Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που θα αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας είναι το γεγονός ότι ορισμένες φορές θα υπάρχουν άνθρωποι, που δεν θα θέλουν να είναι μέρος της ζωής μας.
Η εμπιστοσύνη είναι ένα δύσκολο συναίσθημα. Είναι επικίνδυνο. Γιατί κερδίζεται με κόπο και μπορεί να χαθεί σε μια στιγμή. Δεν είναι κάτι που απαιτείς, ούτε που ζητάς. Είναι κάτι που λαμβάνεις αφότου το αποδείξεις. Κι αν δεν μπορείς να αποδείξεις ότι είσαι άξιος εμπιστοσύνης, τότε δεν την αξίζεις.
Σε ευχαριστώ που είσαι στη ζωή μου, ακόμα κι αν η ζωή μας χώρισε και σε πήρε χιλιόμετρα μακριά μου, εγώ ακόμα σε νιώθω δίπλα μου.
Κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά μου ένα ποτήρι νερό που δεν ήταν ούτε γεμάτο, μα ούτε κι άδειο, σκεφτόμουν πως θα το χαρακτήριζα. Μισογεμάτο η μισοάδειο;
Όπως έχουμε παρατηρήσει μέχρι τώρα, δεν αποτελούν όλοι οι άνθρωποι πηγή χαράς, όταν βρίσκονται γύρω μας. Δεν είναι απαραίτητα κακοί άνθρωποι, απλά μπορεί να μην είναι υγιής επιρροή για εμάς.
Το να ανοίγετε κάθε βράδυ την πόρτα σ’ ένα σπίτι στο οποίο δε σας περιμένει κανείς, τουλάχιστον άνθρωπος, δεν είναι και τόσο τρομακτικό τελικά. Για σκεφτείτε το λίγο. Πιο τρομακτικό θα ήταν αν σας περίμενε ένας άνθρωπος τον οποίο πια δεν αντέχετε ή κάποιος που θα σας έλεγε ένα αδιάφορο “καλησπέρα” χωρίς καν να σας κοιτάξει.
Αδιαφόρησε, πήγαινε αλλού, κοίτα μπροστά, πρόσεχε τον εαυτό σου από ό,τι δεν σου ταιριάζει, από όποιον δεν σε σέβεται. Είτε πρόκειται για ανθρώπους που σε περιβάλλουν είτε πρόκειται για γεγονότα της καθημερινότητας.
Ο άνθρωπος που σε αγαπάει αληθινά, δε βολεύεται σε φθηνές δικαιολογίες και σε έτοιμες απαντήσεις τύπου ‘’δεν μπορώ’’. Δεν σε αποφεύγει, δεν σου γυρνάει την πλάτη όταν του δείχνεις πόσο μεγάλη ανάγκη τον έχεις.
Είναι ωραίο να τα πηγαίνεις καλά με τους γύρω σου κι αυτοί καλά με σένα. Όσο και να το θες όμως και παρότι ακούγεται εύκολο θεωρητικά, πολύ φοβάμαι ότι είναι δύσκολο πρακτικά. Στην πραγματικότητα δε γίνεται να τα έχεις με όλους καλά διότι δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Η διαφορά χαρακτήρων κι απόψεων δεν το επιτρέπει.
Περπατάς στους δρόμους της πόλης με το κεφάλι σκυφτό, σαν κάτι να γυρεύεις και από κάπου να τρέχεις μακριά. Για χρόνια τώρα αποφεύγεις να κοιτάς τους άλλους στα μάτια, κλείνεσαι στον δικό σου μικρόκοσμο και απλώς προχωράς. Πότε, άραγε, σταμάτησες να πιστεύεις στους ανθρώπους;
© 2025 Σχεσεις και Συναισθηματα
Θέμα εμφάνισης από τον Anders Noren — Πάνω ↑