Οι άνθρωποι παίζουν. Μίγμα ξεχασμένης παιδικότητας και καθυστερημένης εφηβείας.  

Στην εποχή της τόσης ποικιλίας αλλά και του συμβιβασμού υπερτερεί το δεύτερο. Για έναν από τους δύο έστω.

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι εκείνοι που θεωρούνται δεδομένοι, απομυθοποιημένοι και εν τέλει καταποντισμένοι από την κατάφωρη αδικία.  

Με ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά. Έτσι μπαίνουν στη ζωή σου. Και με εκείνη την αίσθηση πως ήρθαν για να μείνουν.

Όταν βλέπουμε ένα πρόσωπο γελαστό, υποσυνείδητα πιστεύουμε ότι είναι ευτυχισμένο. Όταν τα μωρά ξεκαρδίζονται στα γέλια, ξέρουμε ότι περνάνε καλά. Η χαρά της ζωής δεν κρύβεται. Ξεχειλίζει από τα αφτιά μας. Δεν είναι τυχαία η λαϊκή φράση «γελάνε και τα’ αφτιά σου» για ένα χαρούμενο άνθρωπο.

Ναι! Εσύ που με κοιτάς, για σένα λέω. Εσένα που ζεις σε έναν άλλο κόσμο. Εκεί που οι σχέσεις είναι απόρθητα κάστρα, ο έρωτας το άσπρο σου άλογο κι οι σύντροφοί σου αποτελούν τον εχθρό που τόσο αγαπάς να μισείς. Είσαι άντρας, γυναίκα; Μείζονος σημασία έχει να το απαντήσω. Το κύριο χαρακτηριστικό σου είναι πως έχεις πολλά ονόματα αλλά στην τελική δεν είσαι κανένας.

Αν γεννηθείς σε τούτο τον τόπο, υπάρχει στο πετσί σου το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Τουλάχιστον μέχρι να ενηλικιωθείς και να πατήσεις πόδι, εάν το αντέχει το στομάχι σου. Διότι, εντάξει, τη χώρα σου την αγαπάς. Αυτόν τον τόπο έμαθες, αυτόν εμπιστεύεσαι. Από θρησκεία έμαθες να κάνεις σταυρούς με το δεξί χέρι και να περνάς της εκκλησιάς την πόρτα κάθε Ανάσταση, έτσι για να πεις πως πήγες. Με τη φαμίλια έβαλες τα δυνατά σου πολλές φορές να αντέξεις τα απάλευτα μέχρι να μη χρειάζεται να τους ακούς.

«Κολλήματα» παθαίνουμε όλοι πού και πού.