Φταίει το ζαβό το ριζικό μας, έγραψε κάποτε ο Βάρναλης. Για να το απογειώσει κάποιους στίχους παρακάτω, δηλώνοντας ότι φταίει το κεφάλι το κακό μας.

Να λάμπεις δια της απουσίας σου από όλα όσα σε μειώνουν και σε φθείρουν. Να ξεμακραίνεις από ότι σε αλλοιώνει και σε καταστρέφει ως προσωπικότητα.

Ο χρόνος μπορεί να γιατρέψει τα πάντα, κάθε είδους ανοιχτή πληγή, κάθε είδους δυσάρεστη ανάμνηση που μπορεί να τριγυρνάει στο μυαλό και πεισματικά να μένει ζωντανή, χωρίς να θέλει να σβήσει.

Θα σκεφτείς πως φιλία και καχυποψία, δεν πάνε μαζί σε μία πρόταση. Ή μήπως πάνε;  

Όταν ήμουν μικρός μου έλεγες ότι τα παραμύθια πρέπει να έχουν δράκους για να κατανοούμε την έννοια του happy end.  

Μεγαλώνω και δεν έχω χρόνο για χάσιμο, μεγαλώνω και δεν έχω καμία όρεξη να σε κάνω να με συμπαθήσεις ούτε και να είσαι μαζί μου με το στανιό.  

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου: «Μπαμπά, πως αγαπάνε οι άνθρωποι;» και μου απάντησε… «Έλα να σου δείξω..» Πλησίασα και με έσφιξε τόσο δυνατά στην αγκαλιά του που ακόμα την νιώθω πάνω μου… «Μόνο έτσι αγαπάνε οι άνθρωποι!» μου είπε….. «Αυτός είναι ο πιο ασφαλής τρόπος αγάπης.» Και συνέχισα εγώ… «Και πώς μαθαίνει κάποιος να αγκαλιάζει;»… «Την αγκαλιά δεν την μαθαίνεις, την αγκαλιά την αισθάνεσαι!», είπε και με αγκάλιασε ξανά.