Συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε μια μεζούρα στα συναισθήματα.

Είναι σπουδαίο χάρισμα να μπορεί κανείς να κάνει τους αγαπημένους του ανθρώπους να γελούν.  

Όλοι μας, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, θέλουμε και ζητάμε την αποδοχή. Μας αρέσει να αρέσουμε κι όσο και να μη μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα κάποιος, αν ακούσουμε ή μάθουμε είτε από τον ίδιο είτε από τρίτο ότι μας συμπάθησε, μέσα μας σχηματίζεται ένα χαμόγελο.  

«Φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα», είχε πει ο Σωκράτης. Για ορισμένους η πραγματική φιλία έρχεται μια φορά στη ζωή, ενώ για μερικούς αποτελεί ένα άπιαστο όνειρο.

Έχω κουραστεί να ζω σε αυτόν τον κόσμο που ξέρει μονάχα να κρίνει και να κατακρίνει τον κάθε άνθρωπο για τις πράξεις, τις επιλογές και την ζωή του.

Συγνώμη. Λέξη χιλιοειπωμένη, χιλιοφορεμένη σε πολλούς καβγάδες να στολίζει δήθεν μετάνοιες κι άσχημες συμπεριφορές. Έχει γίνει καραμέλα πιο κλασική και από εκείνες του βουτύρου. Που στο τέλος τις περισσότερες φορές αφήνει αυτή την απαίσια γλύκα που σου φέρνει αηδία. Ακριβώς όπως όλες εκείνες οι συγνώμες που ήταν άκαρπες κι αβάσιμες.

«Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς» κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Έτσι μας έμαθαν στα παραμύθια! Μεγαλώσαμε με την αίσθηση ότι προσπαθούμε πολύ μέχρι να φτάσουμε στο πολυπόθητο γεγονός (συμβίωση-γάμος) και μετά το κενό.