Σκεφτόμουν καιρό τώρα να γράψω μια ανάρτηση σχετικά με το γάμο, τις καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν δύο άνθρωποι που ζουν μαζί, και δη δύο άνθρωποι που έχουν παιδιά. Τις λεπτές ισορροπίες που δοκιμάζονται από την κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, και το γεγονός ότι και τα παιδιά συχνά δοκιμάζουν την υπομονή των γονιών.

Σε αυτό τον όμορφα πλασμένο κόσμο, υπάρχει πάντα ένας λόγος που κάθε άτομο μπαίνει στη ζωή σας. Είτε αυτός έρχεται σαν ευλογία, είτε σαν μάθημα, όλοι μπαίνουν στη ζωή σας για κάποιο λόγο, που σίγουρα όλοι θα θέλαμε να γνωρίζουμε.  

Οι ψυχικά αδύναμοι άνθρωποι, έχουν την τάση να κακολογούν αυτούς που σφύζουν από ζωή.

Προδοσία! Μια βαθιά πληγή που δεν επουλώνεται εύκολα και συνεχίζει να πονάει για καιρό την ψυχή μας.  

«Ο άνθρωπος όταν νιώθει πόνο είναι ζωντανός. Όταν όμως νιώθει τον πόνο του άλλου, τότε, ναι, είναι Άνθρωπος.», έλεγε ο αγαπημένος Νίκος Καζαντζάκης.

Αν με ρωτήσεις τι μου λείπει περισσότερο απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις, θα σου απαντήσω η ευγένεια.  

Δεν υπάρχει καλύτερη επένδυση από τη φιλία. Και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τη χρειάζεται στη ζωή του. Που να μην έχει δώσει κομμάτια του εαυτού του στ’ όνομά της.