Μια νέα φυλακή που τη φοβούνται όλοι και ας μην το έχουν παραδεχθεί.
Μια νέα συμφωνία, που μας κρατάει όλους σαν μέγγενη σφιχτή, εγκλωβισμένους μέσα σε μικρά αφιλόξενα καβούκια.
Εκατομμύρια αιχμάλωτοι, κλεισμένοι στα πιο φωτεινά σπίτια αυτού του κόσμου, πλημμυρισμένα με όλα ‘τα καλά του Θεού’, να τους κρατάνε συντροφιά στη μοναξιά και έξω, ένας κόσμος απελπισμένος, που αυτοκτονεί νιώθοντας μια αβάσταχτη ερημιά.
Με φυλακίσανε και μένα μαμά…
Μου δώσαν ένα πακέτο για να χειριστώ αυτήν τη νέα ζωή, που οι πιο μοντέρνοι έχουν αποδεχθεί, που τα παιδιά διαλαλούν ως λύση φοβερή, που χωρίς να το καταλάβω καν, μ΄ ανάγκασαν – όχι απλώς να τη δεχθώ – μα κυριολεκτικά να τη χρεωθώ.
Έτσι, στα πενήντα φύγε πια… πρέπει να ξαναντυθώ μαθήτρια λυκείου, για να μάθω να παπαγαλίζω τους κανόνες, που ευλαβικά θα τηρώ, γιατί διαφορετικά Θεούλη μου θα τιμωρηθώ.
Ακούς μαμά…. έχω διάβασμα πολύ, υποχρεώσεις ένα σωρό, που αν δεν ξεκινήσω να τις ξοφλώ, αυστηρά με προειδοποιούν πως θα… εξαφανιστώ, εκτός αν σταθώ τυχερή και απλώς παραπατώντας, βρεθώ στον δρόμο… ορφανή.
Ώρες ώρες βρε μαμά, νιώθω πως είμαι ένα μικρό ανθρωπάκι κουρδιστό, σαν το μαϊμουδάκι που μου χάρισες σε πανηγύρι μακρινό.
Νιώθω να με παίζουν, να με πετούν και μετά να συνεχίζουν να γελούν.
Τους ακούω, να μιλούν για ελευθερία κι νιώθω – μα τω Θεώ – μια συνεχή αηδία.
Όλα προγραμματισμένα – Όλα οριοθετημένα – Όλα ξεπουλημένα
Είναι και τ΄ άλλο βρε μαμά…
θέλω ν΄ αγγίξω το φιλί, να χαθώ στο χάδι, στην ηδονή, μα όλοι με κοιτάζουν σαν χαζή… Ψιθυρίζουν πως είναι ντροπή ν΄ αγαπάς και ν΄ αποζητάς μονάχα ένα ταίρι σ΄ αυτήν τη ζωή…
Αλήθεια δεν ξέρω, πότε ακριβώς αποκτήσανε όλοι αυτήν τη μοντέρνα λογική, χωρίς ηθική, χωρίς συνείδηση, χωρίς ψυχή.
Ακούς μαμά… πρέπει να κλείσω τώρα και να βιαστώ, σπατάλησα πολύτιμο χρόνο και πρέπει να εργαστώ.
Είμαι υπεύθυνη για ένα σωρό, βλέπεις η ανάπτυξη με μένα θα εκτοξευτεί στον ουρανό.
Ακούς μαμά…
Ίσως είναι η τελευταία φορά που σου μιλώ…
Χθες μου απαγόρευσαν να κυκλοφορώ…
Σήμερα μου περιορίσανε το φαγητό…
Αύριο ίσως να μην μπορώ να επικοινωνώ…
Να θυμάσαι μαμά… με γέννησες ελεύθερη, μ΄ ακούς φυλακισμένη, μα εγώ πάντα θα σ΄ αγαπώ !
Πηγή: Μαρία Σταυρίδου – συγγραφέας