“Οι γονείς μου ήταν παντρεμένοι για 55 χρόνια. Ένα πρωί, η μαμά μου κατέβαινε τις σκάλες για να φτιάξει το πρωινό του μπαμπά, έπαθε καρδιακή προσβολή και έπεσε κάτω. Ο πατέρας μου την σήκωσε όσο καλύτερα μπορούσε και σχεδόν την έσυρε στο αυτοκίνητο. Με μεγάλη ταχύτητα , χωρίς να υπολογίζει τα φανάρια, την οδήγησε στο νοσοκομείο.

Όλες οι σχέσεις έχουν κάτι να μας δώσουν. Σε όλες τις σχέσεις έχουμε κάτι να δώσουμε. Άλλες φορές γίνεται από την καρδιά, άλλες από το εγώ. Κι άλλες φορές σου κλέβουν, αν τους αφήσεις, ή κλέβεις εσύ, αν σε αφήσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν τις λιακάδες, που απέκτησες με τόσο κόπο, σε παρασύρουν στη βροχή τους και σε αφήνουν εκεί, κλέβοντας τον δικό σου φως από τον κόσμο σου.

Θεός ο έρωτας, δε λέω… Όλοι κάποια στιγμή έχουμε πέσει στα δίχτυα του. Κι αφού μας πέρασε το στάδιο, της τύφλωσης και της πλήρους αποβλάκωσης που είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του, είτε συνεχίσαμε να τον απολαμβάνουμε με τη μορφή της συντροφικότητας και της αγάπης, που είναι η καλή πλευρά της εξέλιξής του, είτε προσγειωθήκαμε απότομα κι ακόμα μετράμε τα κομμάτια μας, γνωρίζοντας την άλλη του πλευρά… την όχι και τόσο ρόδινη. Σωστά;