Το συμπέρασμά μου είναι πως η παρούσα στιγμή είναι ένα αντίδοτο για τον πόνο και τις δυσκολίες που ζούμε και τα οποία συνήθως προσπαθούμε να καταπραΰνουμε με εκλογικεύσεις και εξηγήσεις. Όταν βυθιζόμαστε 100 τοις εκατό στο παρόν, βιώνοντας αυτό και τίποτε άλλο, οδεύουμε στον δρόμο του Δικαιολογίες Τέλος!, χωρίς να έχουμε καμία απολύτως ανάγκη εκείνα τα παλιά, συνήθη πρότυπα σκέψης.  

Συχνά νιώθουμε αρνητικότητα προς τους άλλους γύρω μας όταν δεν κάνουν κάποια πράγματα που πιστεύουμε εμείς ότι πρέπει να κάνουν.  

“Ακόμα ετοιμάζεσαι; Άντε, θα αργήσουμε!” είπε και ψιθύρισε…”Να μην ήσουν τόσο νάρκισσος και τι στον κόσμο!”  

Το αίσθημα της μοναξιάς βασίζεται σε παράγοντες όπως η έλλειψη εμπιστοσύνης στους ανθρώπους γύρω μας, το αίσθημα της ανασφάλειας και της ανικανότητας ν’ αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής, στην ιδέα ότι δεν είμαστε αγαπητοί, και γενικά ότι δεν υπάρχει πραγματική αγάπη σ’ αυτό τον κόσμο. Όλα αυτά τα συναισθήματα τονίζονται ακόμη περισσότερο από τους ακόλουθους παράγοντες που είναι συνυφασμένοι με τον σύγχρονο πολιτισμό μας:

Αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας γίνεται η πραγματικότητά μας. Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, είναι 100% υπεύθυνος για το καθετί που του συμβαίνει στη ζωή του, είτε καλό είτε κακό. Κάθε άνθρωπος δημιουργεί τις εμπειρίες του με τις σκέψεις και τις αισθήσεις του. Οι σκέψεις που κάνουμε και τα λόγια που προφέρουμε δημιουργούν τις εμπειρίες μας.  

Όλοι λίγο πολύ στην καθημερινότητά μας λέμε από πολύ μικρά μέχρι μεγάλα ψέματα. “Φτάνω σε 10 λεπτά”, “Δεν μπορώ να έρθω στο ραντεβού γιατί είμαι άρρωστος”, ” Ναι, διάβαζα όλη τη μέρα”, όλες αυτές οι φράσεις μπορεί να είναι αλήθεια, μπορεί να είναι όμως και ψέματα.  

Ο βαθμός σοβαρότητας που μπορεί να πάρει αυτή η ζήλια, εξαρτάται από το τι φοβάσαι να χάσεις. Συνήθως ο φόβος αυτός παίρνει τρεις μορφές:  

Καθώς αρχίζουμε να μεγαλώνουμε και να ωριμάζουμε, αρχίζουμε ν’ αναπτύσσουμε και τη δικιά μας προσωπικότητα. Ο χαρακτήρας μας θα έχει τόσους «συναισθηματικούς μηχανισμούς άμυνας», όσους αισθανόμαστε ότι χρειαζόμαστε να έχουμε για να αισθανόμαστε ασφάλεια και σιγουριά.