Η αληθινή αγάπη στη φιλική ερωτική συγγενική σχέση αναπνέει χάρη στην αποδοχή και τον σεβασμό. Όταν δεν υπάρχουν αυτά, ερωτευόμαστε τον έρωτα στο πρόσωπο του άλλου, αγαπάμε την ίδια την αγάπη, αυτό που ενσαρκώνει ο άλλος για μας, αλλά όχι τον ίδιον.
Σελίδα 138 από 165
Συγνώμη εαυτέ μου…..Συγνώμη ψυχή μου που σε πόνεσα τόσο. Συγνώμη που σε άφησα μονάχη σου να περιπλανιέσαι σε δρόμους ξένους, τρομακτικούς, διαφορετικούς από εσένα. Συγνώμη που δεν είχα το θάρρος να σε ‘’αντικρίσω’’ και να παραδεχτώ τα λάθη μου. Δεν μπορούσα….Τώρα πια το παραδέχομαι. Έβλεπα και καταλάβαινα τις ανάγκες σου, τα παράπονά σου, τα προβλήματά σου κι όμως δεν ήθελα να τα ομολογήσω.
Αυτές οι εξωτερικές πηγές ασφάλειας, αγάπης, ικανοποίησης και ομορφιάς είναι επίπλαστες, προσωρινές και πολύ εύθραυστες.
Ξεκινάς με ένα τσουβάλι γεμάτο ανθρώπους. Άνθρωποι που αποκαλείς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συνάδελφους, κολλητούς, γείτονες, συμμαθητές.
O έρωτας θα τολμούσα να πω ότι είναι εκείνη η εσωτερική πηγή που δημιουργεί πάθη, έντονες αντιδράσεις, υπερβολή και εκτός ορίων συμπεριφορές. Η λογική παύει να υπάρχει και το μυαλό δεν έχει καμία επήρεια πάνω στο σώμα. Τη στιγμή όπου ο θεός Έρωτας σε χτυπά με τα βέλη του, παραλύεις. Λειτουργεί μονάχα η καρδιά και κυρίως η σάρκα.
Ύστερα από μια απογοήτευση στη ζωή, είναι δύσκολο να σκεφτούμε πώς γίνεται να ευτυχήσουμε ξανά.
Από χρόνια κυκλοφορεί ένα ανέκδοτο σε διάφορες παραλλαγές. Ρωτάει: Πότε αυτοκτόνησε η πιο ηλίθια πόρνη; Και απαντάει: Όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονται. Άμα το ακούει κανείς γελάει με την απύθμενη χαζομάρα της κοπέλας, όταν το ξανασκεφτεί αρχίζει και σοβαρεύεται, αρχίζει να αναρωτιέται: Μήπως κι εγώ κατά βάθος κρύβω μια χαζή πόρνη μέσα μου;
