Θα σκεφτείς πως φιλία και καχυποψία, δεν πάνε μαζί σε μία πρόταση. Ή μήπως πάνε;
Κατηγορία: Σκέψεις (Σελίδα 23 από 35)
Όταν ήμουν μικρός μου έλεγες ότι τα παραμύθια πρέπει να έχουν δράκους για να κατανοούμε την έννοια του happy end.
Ξέρω έχω γίνει πολύ παράξενη τελευταία. Μη μου θυμώνεις και μη μου ζητάς να σου εξηγήσω. Δεν φταις εσύ.
Μεγαλώνω και δεν έχω χρόνο για χάσιμο, μεγαλώνω και δεν έχω καμία όρεξη να σε κάνω να με συμπαθήσεις ούτε και να είσαι μαζί μου με το στανιό.
Ξέρω πώς είναι, το έχω περάσει κι εγώ. Χωρίζεις, κάνεις τη ζωή σου, ξενυχτάς με φίλους, με γκόμενες, με τυχάρπαστους κι ορκίζεσαι πως δεν υπήρξες ποτέ καλύτερα. Το λες όταν δεν έχεις να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν για το πού είσαι και τι κάνεις, το λες όταν ξυπνάς το πρωί με γκόμενες που δε θα γυρνούσες να κοιτάξεις στο φως της μέρας.
Ξεκινάει η ζωή σου και αρχίζεις να μετράς τους ανθρώπους δίπλα σου. Συνήθως είστε αρκετοί στο ίδιο βαγόνι.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου: «Μπαμπά, πως αγαπάνε οι άνθρωποι;» και μου απάντησε… «Έλα να σου δείξω..» Πλησίασα και με έσφιξε τόσο δυνατά στην αγκαλιά του που ακόμα την νιώθω πάνω μου… «Μόνο έτσι αγαπάνε οι άνθρωποι!» μου είπε….. «Αυτός είναι ο πιο ασφαλής τρόπος αγάπης.» Και συνέχισα εγώ… «Και πώς μαθαίνει κάποιος να αγκαλιάζει;»… «Την αγκαλιά δεν την μαθαίνεις, την αγκαλιά την αισθάνεσαι!», είπε και με αγκάλιασε ξανά.
Κάνεις κάτι που σου αρέσει… Αυτό πάει καλά. Ξαφνικά βγαίνεις απ’ το συνηθισμένο και ξεχωρίζεις.
Συνηθίζει δυστυχώς κανείς τα πάντα. Τόσο την κατάθλιψη όσο και την ευτυχία. Ακόμα και την ανοησία, την αναλγησία, τη φτώχεια και την πείνα, την φιλαργυρία, την υποκρισία.
