Αλήθεια, μήπως όλοι μας κάποιες φορές χτίζουμε μάντρες και στρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας; Πώς θα ξεφύγουμε από τον εγωκεντρισμό μας και πώς θα συμβιβαστούμε με τις ανάγκες των άλλων;
Κατηγορία: Ψυχολογία (Σελίδα 35 από 42)
Η ζωή βρίσκεται σε μια συνεχή κατάσταση αλλαγής. Τίποτα δεν παραμένει όπως είναι. Όντα γεννιούνται, αναπτύσσονται, ωριμάζουν, φθείρονται και πεθαίνουν.
O όρος ενσυναίσθηση είναι άγνωστος στους περισσότερους. Η αλήθεια είναι ότι και ως έννοια πέρα από άγνωστη είναι και περίπλοκη. Είναι ουσιαστικά η δύναμη και η ικανότητα που έχουμε να αισθανθούμε ότι ακριβώς αισθάνεται κάποιος συνάνθρωπος μας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε, να νιώσουμε αλλά και να γνωρίσουμε το άλλο άτομο, διότι μπορούμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης του και να αναλύσουμε τα κίνητρα της συμπεριφοράς του.
Μπορεί κανείς να είναι εξοικειωμένος με τον ψυχολογικό όρο “όρια”, αλλά τι σημαίνει αυτό και πώς ισχύουν στην περίπτωσή του καθένα ξεχωριστά;
Οι εξωτερικές δράσεις και η αναζήτηση της απόλαυσης, είναι ασπιρίνες για να ξεχνούν οι άνθρωποι το κενό και τα προβλήματά τους και να αποφεύγουν να δουν τι συμβαίνει μέσα τους. Τα προβλήματα όμως θα παραμένουν άλυτα όσο κανείς αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει ή αναζητά επιφανειακές λύσεις.
Πόσες φορές έχετε αναρωτηθεί «τι θα συνέβαινε αν είχα απαντήσει εκείνη τη στιγμή;» Ή «γιατί δεν είπα αυτό που σκεφτόμουν;»
Η ζωή τα περιλαμβάνει όλα. Μεγάλες αποφάσεις, δύσκολες επιλογές, δυσεπίλυτα διλήμματα, και σταυροδρόμια που κάθε δρόμος τους σε οδηγεί αλλού. Και εσύ καλείσαι να διαλέξεις…
Αλλάζω σημαίνει προκαλώ μια αλλαγή στον εαυτό μου και πλέον διαφέρω από την προηγούμενη κατάστασή μου.
Το συμπέρασμά μου είναι πως η παρούσα στιγμή είναι ένα αντίδοτο για τον πόνο και τις δυσκολίες που ζούμε και τα οποία συνήθως προσπαθούμε να καταπραΰνουμε με εκλογικεύσεις και εξηγήσεις. Όταν βυθιζόμαστε 100 τοις εκατό στο παρόν, βιώνοντας αυτό και τίποτε άλλο, οδεύουμε στον δρόμο του Δικαιολογίες Τέλος!, χωρίς να έχουμε καμία απολύτως ανάγκη εκείνα τα παλιά, συνήθη πρότυπα σκέψης.
Κάθε φορά που ακούτε μια κριτική, μαθαίνετε περισσότερα για το χαρακτήρα του κρίνοντος παρά για το ποιόν του κρινόμενου.
