Ποιος δεν θα ήθελε να επιστρέψει στα χρόνια που:
Διακοπές, μια λέξη αγαπημένη που ανακαλεί γλυκές αναμνήσεις από τη σχολική ηλικία και μας γεμίζει προσμονές. Μια ανάγκη του ανθρώπου να διακόψει τις μονότονες, πιεστικές κι επίπονες συνθήκες, να απενεργοποιήσει τη συνήθη συμπεριφορά του και να δημιουργήσει μια ασυνέχεια στην καθημερινότητά του, να ξαναγίνει το ανέμελο παιδί που κάποτε ήταν.
Ο απατημένος σύντροφος ζει τη δική του κόλαση. Γι’ αυτόν, αυτό το συμβάν αποτελεί πανωλεθρία. Νιώθει ανασφαλής, άχρηστος, καταβεβλημένος, μειωμένος, προσβεβλημένος και απειλούμενος από ένα αβέβαιο μέλλον.
Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήρα ποτέ είναι πως η ζωή σπάνια είναι όπως ακριβώς θα θέλαμε να είναι. Αντίθετα, η ζωή είναι όπως ακριβώς είναι. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και όσο πιο πολύ μπορούμε να συμφιλιωθούμε με αυτό το γεγονός, τόσο πιο ευτυχισμένοι και λιγότερο στρεσαρισμένοι νιώθουμε.
ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ τόσο πολλές ευκαιρίες να αγαπήσουμε κι όμως είναι τόσο λίγες οι εκδηλώσεις αγάπης στον κόσμο.
Η ιστορία του βατράχου και του κουβά με το βραστό νερό, περιγράφει περίφημα πώς μια κατάσταση επιδεινώνεται σταδιακά.
Όλοι λίγο πολύ στην καθημερινότητά μας λέμε από πολύ μικρά μέχρι μεγάλα ψέματα. “Φτάνω σε 10 λεπτά”, “Δεν μπορώ να έρθω στο ραντεβού γιατί είμαι άρρωστος”, ” Ναι, διάβαζα όλη τη μέρα”, όλες αυτές οι φράσεις μπορεί να είναι αλήθεια, μπορεί να είναι όμως και ψέματα.
Σε παρακαλώ, θέλω να ξέρεις ότι έχω ανάγκη να με στηρίξεις. Παρόλο που δεν σου το λέω και παρόλο που καμιά φορά επιμένω πως δεν το χρειάζομαι.
© 2026 Σχεσεις και Συναισθηματα
Θέμα εμφάνισης από τον Anders Noren — Πάνω ↑