Το παραδέχομαι. Κλαίω όταν βλέπω ταινίες. Ή όταν διαβάζω βιβλία. Ή όταν ακούω μουσική.

Άλλη μια μέρα ξεκίνησε και είσαι ακόμα εδώ, μαζεύεις τα κομμάτια σου κλαίγοντας και κατηγορώντας την τύχη σου που σε έφερε εδώ.

Να μην αφήνεις κανέναν να σου κλέψει το χαμόγελο σου..Να μην αφήνεις κανέναν να φέρει σύννεφα στα μάτια σου.Να φεύγεις από εκεί που δεν χαμογελάς!Να φεύγεις από εκεί που δεν αφήνουν τους ήλιους σου να λάμψουν.

Σ΄ αυτόν τον κόσμο η καλοσύνη κι η ευγένεια έχουν χάσει το νόημά τους. Καθένας περιμένει πώς να εκμεταλλευτεί καταστάσεις και να κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του ώστε να φτάσει στο στόχο του.

Ο Γιώργος το καλό παιδί, ο Γιώργος το κακό παιδί, η Ελένη η ξινή, η Ελένη η γλυκιά, ο Κώστας ο χοντρός, ο Κώστας ο ανορεκτικός, ο Γρηγόρης ο έξυπνος, ο Γρηγόρης ο χαζούλης, η Μαρία η σπάταλη, η Μαρία η τσιγκούνα και χιλιάδες ταμπέλες που μας φόρεσαν ή φορέσαμε και προσπαθήσαμε να εκπληρώσουμε την προφητεία τους.

«Κάποια μέρα κάποιος θα σε κοιτάξει με ένα φως στα μάτια του που δεν έχεις ξανά δει. Θα σε κοιτάξει λες και είσαι όλα όσα έψαχνε να βρει σε αυτόν τον κόσμο. Να το περιμένεις.»

Το «για πάντα», δεν παντρεύτηκε ποτέ με το «μαζί». Είμαστε σήμερα εδώ και ζούμε το τώρα, βιώνουμε τις στιγμές και τις μοιραζόμαστε.