“Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;” Όλοι φοβόμαστε. Τα γερατειά, τις ρυτίδες, τη μοναξιά, την αρρώστια, την απόρριψη, τη ματαίωση, την προδοσία, το σκοτάδι, τον αμείλικτο συνοδοιπόρο μας, τον θάνατο.
Ετικέτα: ψυχολογία (Σελίδα 12 από 14)
Δεν είναι λίγες οι φορές που όλοι μας έχουμε νιώσει να γινόμαστε το θύμα των καταστάσεων στην ζωή μας. Τι συμβαίνει όμως όταν η κατάσταση ξεφεύγει και οδηγούμαστε στη μόνιμη θυματοποίηση του εαυτού μας;
ΕΚΔΙΚΗΣΗ, ένα «πιάτο που τρώγεται κρύο» ή μήπως το «αγαπημένο, όξινο φρούτο» των εμμονικών ανθρώπων οι οποίοι αδυνατούν να διαχειριστούν τις αρνητικές εμπειρίες;
Μα τι ακριβώς είναι επιτέλους η νεύρωση; Όλοι μας χρησιμοποιούμε τούτη την καθημερινή πια λέξη, αλλά, αν μας ζητήσουν να την εξηγήσουμε, δε βρίσκουμε άκρη.
Ένα από τα βασικά ζητήματα που χρειάζεται να αρχίσουμε να εξερευνάμε είναι η θεραπεία του ξεχασμένου παιδιού μέσα μας, που οι περισσότεροι από μας το έχουμε αγνοήσει για πάρα πολύ καιρό.
O όρος ενσυναίσθηση είναι άγνωστος στους περισσότερους. Η αλήθεια είναι ότι και ως έννοια πέρα από άγνωστη είναι και περίπλοκη. Είναι ουσιαστικά η δύναμη και η ικανότητα που έχουμε να αισθανθούμε ότι ακριβώς αισθάνεται κάποιος συνάνθρωπος μας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε, να νιώσουμε αλλά και να γνωρίσουμε το άλλο άτομο, διότι μπορούμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης του και να αναλύσουμε τα κίνητρα της συμπεριφοράς του.
Αλλάζω σημαίνει προκαλώ μια αλλαγή στον εαυτό μου και πλέον διαφέρω από την προηγούμενη κατάστασή μου.
Το συμπέρασμά μου είναι πως η παρούσα στιγμή είναι ένα αντίδοτο για τον πόνο και τις δυσκολίες που ζούμε και τα οποία συνήθως προσπαθούμε να καταπραΰνουμε με εκλογικεύσεις και εξηγήσεις. Όταν βυθιζόμαστε 100 τοις εκατό στο παρόν, βιώνοντας αυτό και τίποτε άλλο, οδεύουμε στον δρόμο του Δικαιολογίες Τέλος!, χωρίς να έχουμε καμία απολύτως ανάγκη εκείνα τα παλιά, συνήθη πρότυπα σκέψης.
Συχνά νιώθουμε αρνητικότητα προς τους άλλους γύρω μας όταν δεν κάνουν κάποια πράγματα που πιστεύουμε εμείς ότι πρέπει να κάνουν.
Πόσο ψυχικό σθένος χρειάζεται η συγχώρεση και τι κρύβεται πίσω από μια συγγνώμη; Tι σημαίνουν και οι δύο αυτές λέξεις; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω;
