«Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός». Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ό,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται- του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός.
Μέχρι να ενηλικιωθούν, τα παιδιά είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη, κι αυτό συνεπάγεται πως δεσμευόμαστε να διατηρήσουμε για λογαριασμό τους τον θεσμό της οικογένειας.
Είναι γεγονός ότι είναι πολύ δύσκολο στους περισσότερους γονείς να λένε «όχι» στα παιδιά τους και να τους βάζουν όρια στην συμπεριφορά και στις πράξεις τους. Οι αιτίες γι’ αυτό το φαινόμενο μπορεί να οφείλονται στο ότι:
Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι το να λένε στο παιδί τους ενθαρρυντικά λόγια ή λόγια αγάπης φτάνει για να τα κάνουν να αγαπάνε τον εαυτό τους, να πιστεύουν στις δυνατότητες τους και να μεταχειρίζονται τον εαυτό τους με αξιοπρέπεια και αγάπη. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλή.
Μερικές από τις πιο σημαντικές και υπολογίσιμες ανθρώπινες ιδιότητες – αυτοπεποίθηση, ανάληψη ρίσκου, υπομονή, ανεξαρτησία – μπορεί να εμποδιστούν στην ανάπτυξή τους από τους αόρατους τρόπους με τους οποίους επικοινωνούμε με τα παιδιά μας.
Αν προσεγγίζεις τη μέση ηλικία ή βρίσκεσαι σ’ αυτήν, ίσως έχεις κι εσύ κάποιες ανησυχίες. Τι είναι βασικά η κρίση της μέσης ηλικίας; Τι την προκαλεί; Περνούν απ’ αυτήν όλα τα μέσης ηλικίας άτομα;
Ας δούμε τι συμβαίνει με τα παιδιά. Πώς τα πάνε; Σε τι αναπτύσσονται; Πολλές οικογένειες έχουν πληγή από το πρόβλημα της χρήσης ουσιών. Σε σχέση με προηγούμενες εποχές είναι εξαιρετικά εύκολη σήμερα η απόκτηση ουσιών και το κυρίαρχο κλίμα προτρέπει στην αναζήτηση μιας εύκολης απόδρασης από την αναπότρεπτη δυσφορία της ζωής.
© 2026 Σχεσεις και Συναισθηματα
Θέμα εμφάνισης από τον Anders Noren — Πάνω ↑
