Υπάρχει μια αλήθεια πίσω από κάθε στιγμή που ραγίζει η καρδιά σου.
Κατηγορία: Σκέψεις (Σελίδα 27 από 35)
“Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;” Όλοι φοβόμαστε. Τα γερατειά, τις ρυτίδες, τη μοναξιά, την αρρώστια, την απόρριψη, τη ματαίωση, την προδοσία, το σκοτάδι, τον αμείλικτο συνοδοιπόρο μας, τον θάνατο.
Έλαβα ένα e-mail με τίτλο «Οι απόψεις του George Carlin για τα γηρατειά». Είναι από αυτά τα e-mails που σε παρακινούν να τα προωθήσεις σε 8,10,12 φίλους σου και η πρώτη μου αντίδραση ήταν να το σβήσω. Ωστόσο, η φράση που έχω βάλει και στον τίτλο «Χαρείτε τη βόλτα. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής» σε συνδυασμό με το θέμα των γηρατειών που όσο να’ ναι αποτελεί ένα υπόγειο άγχος μου, με έκανε να το διαβάσω.
Η Ερμιόνη σπούδασε κάτι που δεν αγαπούσε, μόνο και μόνο για να μην πάει κόντρα στον πατέρα της.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το να είσαι 40 με 50 ετών είναι μια περίεργη περίοδος καθώς βρίσκεσαι ανάμεσα σε δυο γενιές και ανακαλύπτεις πόσο σύντομη είναι η ζωή. Αυτή είναι η περίοδος που ανακαλύπτεις ότι η συνείδησή σου είναι αυτή που δημιουργεί και καταστρέφει τα πάντα σε αυτό τον κόσμο.
Πόσα αμέτρητα «γιατί» στροβιλίζουν το μυαλό μας. Είναι για όλα αυτά που θέλαμε και δεν τολμήσαμε να κάνουμε.
Σε μία κοινωνία που η αδιαφορία αποτελεί πρωταρχικό χαρακτηριστικό της, οι καλοί άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά και που ξεχωρίζουν μες στο πλήθος.
Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη.
