Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σχεδόν πάντα θλιμμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι…
Κατηγορία: Σκέψεις (Σελίδα 25 από 35)
Φίλος; «Από δω ο φίλος μου ο Γιώργος. Κάθε μέρα μαζί στη δουλειά», «Τη φίλη μου τη Λυδία, στη γνώρισα;», «Ποια συνάντησες; Τη Δήμητρα; Είμαστε φιλαράκια καλά» κι ένα σωρό άλλες τέτοιες φράσεις ηχούν στα αυτιά μου άσχημα, κάθε φορά που τις ακούω..
Αγαπώ τους ανθρώπους που έχουν διάθεση να προσφέρουν, που είναι πρόθυμοι, που χαμογελούν ειλικρινά. Τους αγαπώ φυσικά χωρίς να το σκέφτομαι για την απλότητα και την καλοσύνη τους.
Ποιος δεν έχει νιώσει κάποια στιγμή την ανάγκη να βοηθήσει κάποιον που είναι φανερό πως χρειάζεται βοήθεια; Να γίνει για λίγο μικρός ή μεγάλος ήρωας και σωτήρας για κάποιον άλλο; Και ποιος δεν έχει νιώσει αργά ή γρήγορα απογοήτευση στη διαπίστωση πως κανέναν δεν μπορείς να σώσεις αν δεν θέλει ο ίδιος να σωθεί;
Όταν μια γυναίκα σου δίνει χρόνο από το χρόνο της, τη σημασία και τον απόλυτο έρωτα της, μην το πάρεις χαλαρά. Μην το αφήσεις να περάσει έτσι απλά.
Αν όσο περνά ο καιρός η ζωή σου γεμίζει από ανθρώπους που νόμιζες πως ήξερες και το χειρότερο που βιώνεις είναι οι υποψίες σου που επιβεβαιώνονται, τότε δεν είχες ποτέ καταλάβει την αξία σου.
Τις θυμάσαι εκείνες τις μέρες. Τις δύσκολες, τις στενάχωρες, που σου έφερναν τεράστια εσωτερική αναστάτωση. Τις θυμάσαι έντονα. Ακόμη και τώρα, όταν το μυαλό σου τις ανακαλεί, σου φέρνουν ταχυκαρδίες, σφίξιμο και μια γεύση πίκρας.
Όταν ήσουν μικρός, σε έλεγαν μικρό.
Δεν μπορούσες να φτάσεις το πάνω ράφι με τα γλυκά, ήσουν μικρός.
Δεν έκανε να ανέβεις στην καρέκλα για να τα κατεβάσεις, ήσουν μικρός.
Δεν έπρεπε να ακούς αυτά που συζητούσαν οι μεγάλοι, γιατί ήσουν μικρός.
