Για ν’ αντιδράσει κανείς αντικειμενικά, πρέπει να αποστασιοποιηθεί, να παρατηρήσει και να αναλύσει τι έχει συμβεί και γιατί συνέβη. Η υποκειμενική αντίδραση είναι η συναίσθηση και η ερμηνεία της συναισθηματικής ανταπόκρισης στο πρόβλημα ή στο άγχος του, η αναζήτηση του πώς και γιατί τον έχει επηρεάσει αυτό που συνέβη.      

Τι εννοούμε με την έννοια «αλλαγή» ενός ανθρώπου; Προφανώς και εννοούμε την αλλαγή της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, δηλαδή των σχετικά σταθερά τρόπων με τους οποίους αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Αυτό που θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε είναι ότι όταν ο καθημερινός άνθρωπος γνωρίζει στη ζωή του ένα άτομο, έναν φίλο, ένα σύντροφο, ακόμα και για πολύ καιρό, συχνά συμβαίνει να μην βλέπει όλες τις διαστάσεις της προσωπικότητας του ατόμου αυτού, για τους εξής τουλάχιστον λόγους:    

Φοβάμαι πως είμαι κατώτερος από τους άλλους. Φοβάμαι πως είμαι ευάλωτος. Φοβάμαι πως αξίζω την απόρριψη.     

Ο απατημένος σύντροφος ζει τη δική του κόλαση. Γι’ αυτόν, αυτό το συμβάν αποτελεί πανωλεθρία. Νιώθει ανασφαλής, άχρηστος, καταβεβλημένος, μειωμένος, προσβεβλημένος και απειλούμενος από ένα αβέβαιο μέλλον.    

Αγαπητέ εαυτέ μου,       

ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ τόσο πολλές ευκαιρίες να αγαπήσουμε κι όμως είναι τόσο λίγες οι εκδηλώσεις αγάπης στον κόσμο.        

Αν υπάρχει στη ζωή σας κάτι που σας δυσαρεστεί, σταματήστε να το σκέφτεστε με ανησυχία και να το συζητάτε! Η ενέργεια που επενδύετε σε αυτό το ζήτημα το κρατά ζωντανό. Αν «αποσύρετε» την ενέργειά σας, το πρόβλημα θα εξαφανιστεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι καβγάδες. Αν ο σύζυγός σας γυρίσει στο σπίτι εκνευρισμένος, προσπαθώντας να προκαλέσει καβγά, κι εσείς αρνείστε να τσακωθείτε, τι θα συμβεί; Δεν μπορεί να καβγαδίσει μόνος του!     

Το σπίτι σας είναι ο παράδεισός σας, ένα καταφύγιο από τον εξωτερικό κόσμο. Όταν επιτρέπετε σ΄ένα μεγάλο ποσοστό από την τρέλα που κυριαρχεί εκεί έξω να εισβάλει στο σπίτι σας, εξαφανίζεται ή, τουλάχιστον, μειώνετε μια δυνητική πηγή γαλήνης.     Ενώ οι περισσότεροι από μας ασχολούμαστε με τη σωματική μας ασφάλεια και παίρνουμε διάφορα μέτρα για να την προστατέψουμε, πολύ συχνά ξεχνάμε ή παραμελούμε τη συναισθηματική και πνευματική «ασφάλειά» μας. Πρέπει όμως να το κάνουμε αυτό, τουλάχιστον μέχρι ενός ορισμένου σημείου, τιμώντας την ανάγκη μας για κάποιο βαθμό προσωπικής ζωής.