“Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές.
Συντάκτης: kiriakim (Σελίδα 71 από 166)
Επιθυμίες που δεν ικανοποιήθηκαν, προσδοκίες που διαψεύστηκαν, ανάγκες που απορρίφθηκαν, τραύματα που δεν θεραπεύτηκαν… Όλα αυτά έρχονται μπροστά σου κάθε φορά που έχεις τις μαύρες σου και νιώθεις ότι τίποτα δεν προχωρά στη ζωή σου…
Η φροντίδα του εαυτού μας αλλά και η άσκηση είναι ζωτικής σημασίας για την καλή ψυχική μας υγεία.
«Είναι πράγματι το τέλος του κόσμου αλλά και του κόσμου όπως τον ξέραμε.. και αυτό το λέω για καλό»
«Αν θέλουμε ένα αληθινό χαμόγελο, πρέπει πρώτα να οικοδομήσουμε τη βάση για να έρθει αυτό το χαμόγελο»
Οι ψυχολόγοι αναλύουν τον πανικό που μας πιάνει να αποθηκεύουμε χαρτικά και τρόφιμα και γιατί αδειάζουμε τα ράφια με τα χαρτιά υγείας.
Το χειρότερο όλων είναι να συνηθίζεις… Να συνηθίζεις τον πόνο, να βλέπεις τη βαρβαρότητα και να μην σου κάνει εντύπωση καμιά. Να αισθάνεσαι μα να μη νιώθεις το παγωμένο, γυάλινο βλέμμα του ανθρώπου που κάθεται σ’ ένα παγκάκι περιμένοντας το τίποτα.
